پس خدایا این کیست...

نام او ثار الله...

کنیه اش روح الله...

خلقتش از ازل است...

و قوام خورشید.

حامل عرش تو است.

هم زمعقولات است...

هم ز مخلوقات است...

راه توحید از او میگذرد.

کوه قاف و ظلمات...

مرشد و آب حیات...

از اساطیر قدیم...

همه ایما به وجودش بوده.

کربلا و محراب...

زهر انگور  و  یوم المعلوم...

همه مربوط به اوست.

.

پس خدایا این کیست؟...

که من و مادر من...

یا که مرداب سحابی مارپیچ...

به وجودش قائم..

به صدایش زنده...

به نگاهش دائم.

فیض قدسی است ولی پر ز نیاز...

و خدا نیست اگر مخلوق است...

پس خدایا این کیست؟؟.........................

محرم 1433  افشین

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی

پیشتر زانکه چو گردی زمیان برخیزم

ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه

بقیه الله خیرالکم ان کنتم مومنین

.

.

.

.

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود

کین شاهد بازاری، وآن پرده نشین باشد

باخودم درگیر بودم که الان مهمونای آرمین میرسن هنوز کتری نذاشته بودم.

بلندشدم برم بالا کتری بذارم جوش بیاد  که دیدم بوی عطر دل انگیز و روح نواز خدا توی کوچه پیچید.

باخودم گفتم تا دورش شلوغه چایی رو دم میکنم بعد میرم پیشوازش. از لای در سرک کشیدم دیدم خبری نیست، تنها اومده بود، بی خدم وحشم. اومدم بجنبم دیدم جلو در خونه وایستاده.

دست وپامو گم کرده بودم. با لحنی آروم و شیرین گفت: بچه جون چرا هول شدی؟ مگه تا حالا خدا ندیدی؟

گفتم پس بقیه کجان؟    گفت: همش خودمم بقیه ندارم. وقتی باقی خودم هستم بقیه نمیخواهم. هرجا میرم تنها میرم. خیلیها باهام هستند ولی اونا هم خودم هستم. باهام یکی شدن.

نفهمیدم چی میگه فقط مات مهربونیش بودم. گفتش تعارف نمیکنی بیام تو پیشت بشینم؟ اینهمه راه اومدم..... توکه نمیای، مجبورم خودم بیام.

گفتم خیلی نوکرتم اوس کریم،  2 دقیقه بشین چای لیمو که عمو آرمین سفارش داده بیارم..... گفتش اول بگو از آرمین چه خبر؟   گفتم حاجی خودت که میدونی. گفت: دوست دارم صداتو بشنوم. دوست دارم گفتگو دوطرفه باشه. گفتم  تو که از دلم خبر داری. گفت آره ولی زبون رو واسه چی بهت دادم........ بلند شدم برم. گفت کجا؟ خسته شدی؟  گفتم: چایی نیاوردم.  گفتش: دیروقته، چایی بخور نیستم. از تو یخچال یه چی بیار حال کنیم...... رخصت گرفتم اومدم بالا در یخچال رو باز کردم. چشمام قفل شد رو سبد انگوری که سر شب، مش کریم میوه فروش محل، زوری بهم داد وگفت: پسر انگورخوبیه. ببر یه وقت دیدی مهمون اومد خونه ات.  خیلی برام جالب بود که بهش گفتم: مش کریم بابا و مامانم خونۀ من نمیان، چی میگی؟

سبد انگور رو برداشتم و  اومدم پایین، یه صدایی توی گوشم زمزمه میکرد:

ای عاشقان، ای عاشقان دل را چراغانی کنید

معشوق می آید ز ره، انگور مهمانی کنید

یک عمر مهمانم شدید، یک شب مرا مهمان کنید

حضرت امیر(ع)  که همۀ ما شیعیان همیشه سنگش را به سینه میزنیم و ادعاداریم که چون اسما شیعه هستیم پس بهشت رو خریدیم در نهج البلاغه خطاب به کمیل میفرماید:

«الناس ثلاثة:  فعالم ربانی و متعلم علی سبیل نجاة و همج رعاع»

یعنی مردم سه دسته اند:

یا عالم ربانی هستند

یا روندگان به سوی خدا

و یا.......

حشراتی هستند سرگردان که با هر بادی به هرسو رانده میشوند

.

.

.

حالا ما از کدوم نوع از انسانها هستیم؟؟؟؟؟

روزهامون رو چه جوری میگذرونیم؟

مثل یک  جستجوگر  و دانشجوی خدا جو؟ یا.....

یک حشرۀ سوار بر باد؟ که دچار روزمرگی شهری شده وصبح تا غروب در هیاهوی دنیا سرگردان است؟

خدا به کرمش سوگند که دلهای همۀ ما رو به نور علم واقعی منور کنه  تا  نباشیم مردۀ متحرک

تا نباشیم حشراتی در مقابل باد.

بیا با هم شرط کنیم از امروز.........

از همین حالا

روزی یک بار سوره مبارکه یاسین رو بخونیم

8 دقیقه بیشتر وقت نمیگیره

به اندازه یک نماز ظهر وعصر که یه عمره اسما میخونیمش

حالا بیاین هر وقت از روز که تونستیم 8 دقیقه از وقتمونو بزاریم برای خوندن سوره یاسین

مطمئن باشید بعد از یک هفته جرقه های تغییر رو تو دلامون حس میکنیم

بعد دیگه معتاد میشی  دیگه نمیتونی بزاریش کنار

اونوقت نور الهی رو تو دلت حس میکنی

اونموقع دیکه مردۀ عمودی نیستیم

حشره نیستیم

میشیم نوع دوم انسانها

.

.

از همین حالا.............................   یا علی

پيش از اينها فكر ميكردم خدا

خانه اي دارد ميان ابرها

حكم ميراند به تلخي رو به ما

سخت ميگيرد به ما بعد از دعا

دير فهميدم خدا در قلب ما

خانه اي دارد به شكل ابرها

اشك ميريزد ز دلتنگي ما

مينوازد ديده گريان ما...

آی سان

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

در زمانی که صدارت به فقیران بخشند

چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

حافظ

حاصل کار یه شعر بلند 400 خطی شد که از قضا خیلی هم روان از کار در اومد.

اسمشو گذاشتم             " دویدم ودویدم "

حالا چون یه حال عاشقانۀ باحال توی این شعر بود، هی وسوسه میشدم که بزارمش توی

وبلاگ. تا هم عاشقا یه حالی ببرند و هم خودم بتونم برای بعضیها قیافه بگیرم و پز بدم که آره

منم بلتم شعر بگم!

از شما چه پنهون هر چی با خودم کلنجار رفتم نتونستم.

بگذریم که چرا

اما چند روز پیش یه شعر دیدم که دقیقا کپی شعر خودم بود.

آره خوب درسته، خیلی شعر تر از بافتۀ من بود اما روح معانی آن

و حس شاعر دقیقا عین شعر خودم بود.

اینکه چرا همۀ آدما وقتی عاشق میشن یه جور حرف میزنند خودش جای بحث داره.

اما از اونجا که من خیلی زرنگم!  بجای شعر خودم، شعر آقای وحشی بافقی رو میزارم،

تا هم پز بدم وبگم بافتۀ منم مثل همینه!

و هم بدون اینکه خود-افشایی کنم، یه حالی به این جماعت عاشق داده باشم.

فقط هوای دومصرع آخرو داشته باشین که تمام حس واقعیِ شاعر رو نشون میده.

اینم ترکیب بند فوق العاده قشنگ وحشی بافقی :

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید       داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش  کنید       گفتگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی؟

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من ودل ساکن کویی بودیم       ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل ودین باخته دیوانه رویی بودیم        بستۀ سلسلۀ سلسله مویی بودیم

کس درآن سلسله غیرازمن ودلبند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمارنداشت     سنبل پرشکنش هیچ گرفتارنداشت

این همه مشتری و گرمی بازارنداشت       یوسفی بود ولی هیچ خریدارنداشت

اول آن کس که خریدارشدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشقِ من شد سبب خوبی و رعنایی او      داد رسوایی من شهرتِ زیبایی او

بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او       شهر پرگشت زغوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سرِ برگِ منِ بی سر و سامان دارد؟

چاره این است وندارم بجزاین رای دگر       که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر      برکف پای دگربوسه زنم جای دگر

بعدازاین رای من این است وهمین خواهد بود

من براین هستم والبته چنین خواهد بود

پیش او یارِ نو و یار کهن هردو یکی است      حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی است

قولِ زاغ وغزلِ مرغ چمن هردو یکی است      نغمۀ  بلبل وغوغای  زغن هر دو یکی است

این ندانسته که قدرهمه یکسان نبود

زاغ را مرتبۀ مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پیِ یارِ دگرباشم، بِه      چند روزی  پی  دلدارِ دگر باشم  بِه

عندلیبِ گلِ  رخسارِ دگر باشم به        مرغ خوش نغمه گلزاردگرباشم به

نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش ؟

سازم ازتازه جوانانِ چمن ممتازش ؟

آن که برجانم ازاو دم به دم آزاری هست       می توان یافت كه بر دل، زمَنَش باری هست

از من و بندگی من اگرَش عاری هست      بفروشد، كه به هر گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست دراین شهر كسی

بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم، بس است      راه صد بادیۀ درد بریدیم، بس است

قدم از راه  طلب باز کشیدیم، بس است       اول وآخرِاین مرحله دیدیم، بس است

بعد ازاین ما وسرِ کویِ دل آرای دگر

با غزالی، به غزل خوانی و غوغای دگر

تو مپندار که مهر ازدل محزون نرود     آتشِ عشق، به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود     چه گمان غلط است این، برود، چون نرود؟

چند کس ازتو و یاران تو آزرده شود؟

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود؟

ای پسر چند به کام دگرانت بینم؟     سرخوش و مست زجام دگرانت بینم؟

مایۀ عیش مدامِ دگرانت بینم؟      ساقی مجلس عامِ دگرانت بینم؟

تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند

چه هوس ها که ندارند هوسناکی چند

یار این  طایفۀ  خانه  برانداز مباش     ازتوحیف است، به این طایفه دمسازمباش

میشوی شهره، به این فرقه هم آوازمباش    غافل از لعبِ حریفانِ دغل باز مباش

به که مشغول به این شغل نسازی خود را

این نه کاری است، مبادا که ببازی خود را

درکمین تو بسی عیب شماران هستند       سینه  پر درد  ز تو  کینه گذاران هستند

داغ  بر سینه  ز تو سینه فکاران هستند      غرض این است که درقصد تویاران هستند

باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

واقف دور و برت باش که پایی نخوری

گر چه از خاطرِ«وحشی» هوسِ روی تو رفت       وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل آزرده  و آزرده دل از کوی  تو رفت         با دل پرگله از ناخوشیِ خوی تو رفت

حاشَ لِله که وفای تو فراموش کند

سخن مصلحت آمیزِکسان گوش کند

... تو سایه شون بودم من

از وقتی یادم میاد

اون نفحاتِ دهری

عطرگلِ اقاقی

یا نسیم الاهی

هرچی که اسمش بوده

.

.

.

ان شا الله بازم میاد.

افشین

دروس مدرسه خودبین کند به میکده آی

که بیخبر شوی از خود ز بانک نوشا نوش

مسعود ط